Przekroczenie okresu pobytu w Turcji: kary, zakazy, deportacja (2026)

Przekroczenie okresu pobytu w Turcji: kary, zakazy, deportacja (2026)

Niniejszy przewodnik jest aktualny na dzień 11 listopada 2026 r. Wyjaśnia, jak przekroczenie okresu pobytu w Turcji definiuje ustawa nr 6458 o cudzoziemcach i ochronie międzynarodowej (Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu), jak opłatę za dodatkowe dni ustala ustawa o opłatach nr 492 (Harçlar Kanunu), jakie zakazy wjazdu stosuje Prezydium ds. Zarządzania Migracją (Göç İdaresi Başkanlığı) oraz jak podejmuje się decyzję o deportacji i jak można ją zaskarżyć.

Każda podana poniżej liczba pochodzi z tekstu urzędowego lub z oficjalnej strony internetowej i jest opatrzona datą. Znajdą w nim Państwo dozwolony okres pobytu dla wybranych narodowości, przykładowe obliczenie według zasady 90 dni w ciągu 180, taryfę opłat za zezwolenia na pobyt na 2026 r. wraz z rachunkiem krok po kroku dla dodatkowych dni, progi zakazów wjazdu opublikowane przez Prezydium, ustawowe terminy w postępowaniu deportacyjnym oraz kary administracyjne, które ustawa nr 6458 przewiduje za pokrewne naruszenia.

Co oznacza przekroczenie okresu pobytu w Turcji

Prawo tureckie nie posługuje się słowem „overstay” jako pojęciem prawnym. Mówi o naruszeniu prawa do legalnego pobytu (yasal kalış hakkı ihlali). Prezydium ds. Zarządzania Migracją definiuje to naruszenie jako przekroczenie okresu wynikającego z wizy, zwolnienia z obowiązku wizowego, zezwolenia na pobyt, zezwolenia na pracę lub zwolnienia z obowiązku posiadania takiego zezwolenia. W praktyce przekroczenie okresu pobytu w Turcji obejmuje więc turystę, który zostaje po upływie okresu pobytu bezwizowego, posiadacza e-wizy, który zostaje po upływie jej ważności, oraz posiadacza zezwolenia na pobyt, którego karta wygasła, a wniosek nie jest rozpatrywany.

Ramy prawne są zwięzłe i opierają się na kilku przepisach, które warto czytać razem. Art. 11 ust. 1 ustawy nr 6458 stanowi, że osoba, która będzie przebywać do dziewięćdziesięciu dni, przyjeżdża z wizą, a pobyt dozwolony wizą lub zwolnieniem wizowym nie może przekraczać dziewięćdziesięciu dni w każdym okresie stu osiemdziesięciu dni. Art. 11 ust. 3 dodaje, że wiza nie daje bezwzględnego prawa wjazdu. Art. 19 ust. 1 wprowadza obowiązek uzyskania zezwolenia na pobyt dla każdego, kto zamierza przebywać dłużej niż okres przyznany wizą lub zwolnieniem albo dłużej niż dziewięćdziesiąt dni. Art. 20 ust. 1 lit. a zwalnia z obowiązku posiadania zezwolenia na pobyt osoby, które przybyły z wizą lub bez wizy na okres do dziewięćdziesięciu dni, ale tylko na czas trwania wizy lub zwolnienia.

Obok tych przepisów działają dwie zasady dotyczące paszportu. Art. 7 ust. 1 lit. b pozwala odmówić wjazdu cudzoziemcowi, którego paszport nie jest ważny co najmniej sześćdziesiąt dni po zakończeniu wizy, zwolnienia lub zezwolenia na pobyt, a Ministerstwo Spraw Zagranicznych powtarza zasadę sześćdziesięciu dni na swojej stronie wizowej. Paszport ważny przez planowany pobyt, ale nie przez dodatkowe sześćdziesiąt dni, może więc zatrzymać podróż, zanim w ogóle pojawi się kwestia przekroczenia okresu pobytu.

Dozwolony pobyt według narodowości i liczenie 90 dni w ciągu 180

Ogólnym limitem jest zasada 90 dni w ciągu 180 z art. 11 ust. 1, ale Ministerstwo Spraw Zagranicznych podaje krótsze okresy dla niektórych narodowości. Tabela przedstawia wpisy dla paszportów zwykłych ze strony wizowej ministerstwa w wersji angielskiej, według stanu na 11 listopada 2026 r. Jest to wybór, a nie pełna lista, którą należy sprawdzać w źródle, a sama strona zastrzega, że okresy zwolnienia wynikają z umów zawartych z poszczególnymi państwami.

Strona ministerstwa nie wyjaśnia, jak liczy się okno 180 dni. Poniższe obliczenie opiera się więc na prostym liczeniu kroczącym, w którym dzień wlicza się, jeśli przypada w okresie 180 dni kończącym się w badanym dniu. Jest to ilustracja zasady z art. 11 ust. 1, a nie wynik działania systemu granicznego. Weźmy podróżnego, który przebywa od 1 stycznia do 30 marca 2026 r., czyli 89 dni z wliczeniem obu dat granicznych.

Kolejne kroki są proste i można je prześledzić na kalendarzu. Pierwszy dzień pobytu, 1 stycznia, opuszcza okno w 181. dniu po nim, czyli 30 czerwca. Od tej daty każdego dnia zwalnia się jeden kolejny dzień, aż ostatni dzień pobytu, 30 marca, opuści okno 26 września. Sens tego przykładu polega na tym, że krótki wyjazd i szybki powrót 1 kwietnia nie opróżnia okna: nadal liczy się 89 z 90 dni.

Visa run, wjazd warunkowy i dziesięciodniowe okno na wniosek o pobyt

„Visa run” to potoczna nazwa wyjazdu z Turcji i powrotu w celu uzyskania nowego okresu pobytu bezwizowego. Ustawa nr 6458 nie przewiduje takiego zerowania. Ponieważ art. 11 ust. 1 liczy dni w okresie 180 dni, podróżny, który wykorzystał pełny limit, nie otrzymuje nowego po przekroczeniu granicy, a art. 11 ust. 3 stanowi, że wiza nie daje bezwzględnego prawa wjazdu.

Prezydium ds. Zarządzania Migracją opublikowało szczególną procedurę dla osób, które wykorzystały już dziewięćdziesiąt dni w ciągu stu osiemdziesięciu. Strona prowincjonalnego urzędu migracyjnego, która powtarza komunikat z 2 listopada 2015 r., podaje, że taki cudzoziemiec może zostać wpuszczony na granicy, jeśli nic innego nie stoi na przeszkodzie wjazdowi, po wypełnieniu formularza zwanego Formularzem informacyjnym o warunkowym wjeździe w celu uzyskania zezwolenia na pobyt (İkamet İzni Şartlı Giriş Bilgi Formu), a następnie musi w ciągu dziesięciu dni złożyć wniosek o zezwolenie na pobyt w urzędzie gubernatora prowincji zamieszkania. Lista najczęściej zadawanych pytań Prowincjonalnej Dyrekcji w Stambule podaje ten sam dziesięciodniowy termin i wskazuje portal e-ikamet jako kanał składania wniosku.

Skutek niezłożenia wniosku jest zapisany w artykule przejściowym rozporządzenia wykonawczego z 17 marca 2016 r., opublikowanego na stronie Prezydium. Zgodnie z art. 1 przepisów przejściowych, ust. 4 i 5, jeżeli cudzoziemiec wpuszczony w ten sposób nie złoży wniosku w ciągu dziesięciu dni, cały okres od daty wjazdu do daty wyjazdu uznaje się za okres naruszenia, a opłatę za ten okres nalicza się od daty wjazdu. Lista przypadków zakazu wjazdu prowadzona przez Prezydium, omówiona poniżej, wymienia tę sytuację również jako podstawę zakazu wynoszącego trzy miesiące lub więcej.

Odrębny dziesięciodniowy termin dotyczy osób, których wiza lub zwolnienie dopiero się zakończyły. Lista najczęściej zadawanych pytań dyrekcji stambulskiej stwierdza, że wnioski o pobyt składane online w ciągu dziesięciu dni po zakończeniu wizy lub zwolnienia są przyjmowane do rozpatrzenia. Stwierdza również, że cudzoziemiec, którego wiza lub zezwolenie kończy się przed terminem wizyty w urzędzie, może przebywać w kraju do dnia tej wizyty na podstawie formularza wniosku. Dla osób, które mają zezwolenie na pobyt lub je planują, serwis zawiera osobne przewodniki o przedłużeniu zezwolenia na pobyt w Turcji oraz o tym, czym jest zezwolenie na pobyt i do czego służy. Art. 21 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że wnioski o przedłużenie składa się od sześćdziesięciu dni przed wygaśnięciem i w każdym przypadku przed upływem ważności zezwolenia.

Drabina konsekwencji: przekroczenie okresu pobytu w Turcji

Konsekwencje zależą od trzech czynników: długości naruszenia, tego, czy osoba zgłosi się, zanim organy wykryją naruszenie, oraz tego, czy opłata została uiszczona. Tabela zestawia oficjalne progi.

Pierwszy wiersz tabeli wymaga uważnej lektury, ponieważ często bywa rozumiany zbyt szeroko. Art. 54 wymusza decyzję o deportacji tylko wtedy, gdy okres wizy lub zwolnienia został przekroczony o więcej niż dziesięć dni albo gdy posiadacz zezwolenia na pobyt przekracza jego ważność o więcej niż dziesięć dni bez uzasadnionej przyczyny. Krótsze naruszenie nie spełnia tej przesłanki, ale nadal jest naruszeniem, a dyrekcja stambulska podaje, że „opłata karna” (cezalı harç) jest pobierana za każdym razem, gdy doszło do naruszenia wizowego lub pobytowego. Kwotę podaje się na przejściu granicznym przy wyjeździe.

Opłaty za przekroczenie okresu pobytu w Turcji: jak ustala się kwotę

Pieniądze pobierane za dodatkowe dni nie są karą w rozumieniu ustawy nr 6458. Opierają się na ustawie o opłatach nr 492, w tej części taryfy (6), która dotyczy zezwoleń na pobyt (ikamet tezkeresi). Odpowiednia uwaga w tekście jednolitym na oficjalnym portalu legislacyjnym stanowi, że nieuzyskanie lub nieprzedłużenie zezwolenia na pobyt nie stoi na przeszkodzie pobraniu opłaty obliczonej według taryfy za przekroczony okres, a tak obliczona opłata jest pobierana w wysokości jednokrotnie wyższej, to znaczy podwojonej, bez dodatkowej kary i odsetek za zwłokę. Rozporządzenie wykonawcze powtarza sformułowanie „jednokrotnie wyższa” w odniesieniu do dzieci urodzonych w Turcji, które pozostają dłużej niż okres dozwolony na uzyskanie zezwolenia.

Prezydium ds. Zarządzania Migracją publikuje stawki na 2026 r. dla narodowości, które nie zostały przypisane do żadnej grupy krajów. Obowiązują one od 1 stycznia 2026 r. i wynikają z Komunikatu ogólnego do ustawy o opłatach, seria nr 98, który Ministerstwo Skarbu i Finansów opublikowało w Dzienniku Urzędowym z 31 grudnia 2025 r. Komunikat ten odnotowuje, że stałe opłaty na 2026 r. podwyższono o 18,95%.

Ta sama oficjalna strona podaje, że obywatele Czech, Danii, Irlandii, Kosowa, Sri Lanki, Syrii, Turkmenistanu, Tureckiej Republiki Cypru Północnego i Palestyny są zwolnieni z opłaty za zezwolenie na pobyt na zasadzie wzajemności oraz że Ministerstwo Skarbu i Finansów ustala wysokość opłat według zasady wzajemności. Dyrekcja stambulska dodaje, że kwota różni się w zależności od kraju, długości naruszenia, narodowości i wieku. Poniższe obliczenie stosuje zatem wyłącznie stawkę ogólną z tabeli. Pokazuje, jak działa taryfa; nie jest wyceną dla żadnego podróżnego, a rzeczywistą kwotę wylicza urząd graniczny na podstawie dat i danych osoby.

Kroki wynikają z uwagi do taryfy i są to kolejne działania arytmetyczne. Po pierwsze, należy pomnożyć liczbę dni przez 348,10. Po drugie, wynik trzeba zmieścić w granicach pierwszego miesiąca, czyli 653,70 i 3 359,90. Po trzecie, za każdy miesiąc po pierwszym dolicza się 2 232,30, przy czym część miesiąca liczy się jako pełny miesiąc, jak stanowi taryfa. Po czwarte, sumę podwaja się zgodnie z zasadą „jednokrotnie wyższej”. Dla uproszczenia w przykładzie miesiąc liczy się jako 30 dni.

Z tabeli wynikają dwa wnioski. Stawka dzienna przestaje mieć znaczenie po około dziesiątym dniu, ponieważ 3 359,90 podzielone przez 348,10 daje 9,65 dnia, więc limit pierwszego miesiąca zostaje osiągnięty wcześnie. Potem rosną już tylko przyrosty miesięczne, dlatego opłata podstawowa za 100 dni (10 056,80) jest tylko około 1,8 razy większa od opłaty podstawowej za 45 dni (5 592,20), choć czas jest ponad dwukrotnie dłuższy. Kwoty miesięczne i dzienne są ustalane co roku w styczniu komunikatem, więc powyższe wartości na 2026 r. pozostają ważne tylko do 31 grudnia 2026 r.

Opłata za dokument w wysokości 964 TRY jest odrębna. Strona Prezydium podaje, że karta zezwolenia na pobyt jest papierem wartościowym w rozumieniu ustawy nr 210, że jej cenę co roku ustala w komunikacie Ministerstwo Skarbu i Finansów (komunikat na 2026 r. ukazał się w Dzienniku Urzędowym nr 33117 z 24 grudnia 2025 r.) oraz że żadna narodowość nie jest z niej zwolniona. Dotyczy ona osoby, która ubiega się o zezwolenie, a nie osoby, która po prostu wyjeżdża.

Inne kary administracyjne na podstawie ustawy nr 6458

Art. 102 ustawy nr 6458 wymienia kary administracyjne za określone czyny. Kilka z nich dotyczy zasad pobytu i wyjazdu. Kwoty w tabeli to kwoty bazowe zapisane w tekście ustawy na oficjalnym portalu. Art. 17 ust. 7 ustawy o wykroczeniach nr 5326 podwyższa kary administracyjne na początku każdego roku kalendarzowego o wskaźnik waloryzacji ogłaszany na podstawie art. 298 bis ustawy o postępowaniu podatkowym, więc kwota pobierana w danym roku nie jest kwotą wydrukowaną w ustawie. Zgodnie z art. 102 ust. 5 kary są płatne w ciągu trzydziestu dni od doręczenia, a nakładają je urzędy gubernatorów, Dyrekcja Generalna lub jednostki policji.

Art. 102 ust. 3 dodaje, że gdy osoba fizyczna powtórzy wykroczenie tego rodzaju w ciągu roku kalendarzowego, kara zostaje podwyższona o połowę. Art. 102 ust. 4 stanowi, że zapłata kary nie stoi na przeszkodzie innym środkom przewidzianym w ustawie, a art. 102 ust. 6 dopuszcza kary od 500 do 10 000 TRY za naruszenie obowiązków określonych w rozporządzeniach ministerialnych. Żadna z tych kar nie zastępuje opłaty za dodatkowe dni opisanej powyżej.

Zakazy wjazdu za przekroczenie okresu pobytu w Turcji

Art. 9 ustawy nr 6458 przyznaje uprawnienie do nakładania zakazów wjazdu. Art. 9 ust. 3 ustala maksimum na pięć lat, z możliwością przedłużenia o maksymalnie dziesięć kolejnych lat wyłącznie w razie poważnego zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Art. 9 ust. 4 stanowi, że osoba, której wiza lub zezwolenie na pobyt wygasły, która zgłosi się do urzędu gubernatora z wnioskiem o wyjazd, zanim naruszenie zostanie wykryte, a następnie zostanie objęta decyzją o deportacji, może uniknąć zakazu wjazdu, jeżeli zapłaci kary administracyjne i nie zostaną przekroczone okresy naruszenia określone przez ministerstwo. Art. 9 ust. 6 pozwala Dyrekcji Generalnej uchylić zakaz lub zezwolić na wjazd na określony czas, przy czym zakaz pozostaje w mocy.

Okresy naruszeń ustalone przez ministerstwo zawiera komunikat Prezydium z 9 czerwca 2020 r. w sprawie zakazów wjazdu za naruszenie prawa do legalnego pobytu. Dokument ten był nadal opublikowany na witrynie Prezydium w dniu 11 listopada 2026 r., a strona prowincjonalnego urzędu migracyjnego zawiera te same tabele. Komunikat dzieli przypadki na trzy grupy.

Grupa 1: brak decyzji o zakazie wjazdu

Decyzji o zakazie nie wydaje się wobec cudzoziemca, który naruszył legalny pobyt na okres krótszy niż trzy miesiące (z wyłączeniem samej granicy trzech miesięcy) i który wyjeżdża na jednej z dwóch podstaw, przy czym w obu płaci opłatę wynikającą z ustawy nr 492. Pierwsza podstawa: osoba z własnej inicjatywy zgłasza się na przejściu granicznym, aby wyjechać, zanim organy wykryją naruszenie. Druga: osoba otrzymała decyzję o deportacji, wyznaczono jej termin na wyjazd i dociera na przejście graniczne w tym terminie.

Grupa 2: zakazy od 1 miesiąca do 5 lat po dobrowolnym wyjeździe

W przypadku naruszenia trwającego trzy miesiące lub dłużej, gdy osoba zgłasza się na granicy przed wykryciem i płaci opłatę z ustawy nr 492, komunikat ustanawia zakazy rosnące wraz z długością naruszenia.

Grupa 3: zakazy od 3 miesięcy do 5 lat

Trzecia grupa obejmuje osoby, które wyjeżdżają lub zostają deportowane w przypadkach wymienionych w komunikacie. Należą do nich: osoba, która zgłosiła się przed wykryciem, ale nie zapłaciła opłaty; osoba z naruszeniem krótszym niż trzy miesiące, wobec której wydano decyzję o deportacji, a która nie wyjechała w wyznaczonym terminie albo nie zapłaciła; każda osoba z naruszeniem trwającym trzy miesiące lub dłużej, która otrzymała decyzję o deportacji i została wezwana do wyjazdu, niezależnie od tego, czy zapłaciła opłatę; osoba, której wniosek o zezwolenie na pobyt lub pracę został odrzucony albo której zezwolenie zostało cofnięte i która nie wyjechała w wyznaczonym terminie; osoba, która wykorzystała cały limit 90 dni w ciągu 180, została wpuszczona z warunkiem złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt w ciągu dziesięciu dni i nie złożyła wniosku; osoba, której zatrzymanie administracyjne zakończyło się obowiązkami alternatywnymi; oraz osoba deportowana pod eskortą. Długość zakazu zależy od długości naruszenia.

Warto porównać tę samą długość naruszenia w obu tabelach, aby zobaczyć, jak duże znaczenie ma sposób wyjazdu. Osoba z siedmiomiesięcznym naruszeniem, która zgłasza się i płaci, otrzymuje według grupy 2 zakaz trzymiesięczny, podczas gdy osoba z takim samym naruszeniem, która zostaje deportowana, otrzymuje według grupy 3 zakaz roczny. Różnicę stanowi tryb, w jakim osoba opuszcza kraj, a nie sama liczba dni.

Deportacja: podstawy, decyzja i terminy

Art. 52 pozwala decyzją o deportacji odesłać cudzoziemca do kraju pochodzenia, kraju tranzytu lub państwa trzeciego. Zgodnie z art. 53 ust. 1 decyzję podejmuje urząd gubernatora na polecenie Dyrekcji Generalnej lub z własnej inicjatywy, a strona Prezydium poświęcona deportacji dodaje, że według wyraźnego brzmienia ustawy mogą ją podjąć wyłącznie urzędy gubernatorów. Etap oceny i decyzji trwa najwyżej czterdzieści osiem godzin na podstawie art. 57 ust. 1. Decyzję doręcza się wraz z uzasadnieniem cudzoziemcowi, jego przedstawicielowi ustawowemu lub adwokatowi, a osobie bez adwokata wskazuje się, jak i w jakim terminie może wnieść sprzeciw (art. 53 ust. 2).

Podstawy z art. 54 ust. 1 dotyczące pobytu są następujące: przekroczenie okresu wizy lub zwolnienia wizowego o więcej niż dziesięć dni albo unieważnienie wizy (lit. e); unieważnienie zezwolenia na pobyt (lit. f); przekroczenie wygasłego zezwolenia na pobyt o więcej niż dziesięć dni bez uzasadnionej przyczyny (lit. g); naruszenie zasad legalnego wjazdu lub wyjazdu albo próba takiego naruszenia (lit. h); wjazd mimo zakazu wjazdu (lit. ı); oraz niewyjechanie w ciągu dziesięciu dni po odmowie przedłużenia zezwolenia na pobyt (lit. j). Obok nich występują podstawy dotyczące porządku publicznego, fałszywych dokumentów, pracy bez zezwolenia i podobne.

Termin na wyjazd z art. 56 ust. 1 przyznaje się tylko wtedy, gdy mówi o tym sama decyzja. Ustawa nie daje go osobom, wobec których istnieje ryzyko ucieczki lub ukrywania się, osobom, które naruszyły zasady legalnego wjazdu lub wyjazdu, osobom używającym fałszywych dokumentów, osobom, które próbowały uzyskać zezwolenie na podstawie fałszywych papierów, oraz osobom zagrażającym porządkowi, bezpieczeństwu lub zdrowiu publicznemu. Zgodnie z art. 56 ust. 2 osoba, która otrzymuje czas na wyjazd, otrzymuje także Dokument zezwolenia na wyjazd (Çıkış İzin Belgesi), który nie podlega opłacie, choć opłaty wizowe i pobytowe oraz związane z nimi kary pozostają należne. Osoba, która nie wyjedzie w terminie, podlega podstawowej karze 1 000 TRY z art. 102 ust. 1 lit. c i może zostać objęta zatrzymaniem administracyjnym.

Zatrzymanie administracyjne orzeka urząd gubernatora wobec pięciu grup wymienionych w art. 57 ust. 2: osób zagrożonych ucieczką lub ukrywaniem się, osób, które naruszyły zasady wjazdu lub wyjazdu, osób używających fałszywych lub bezpodstawnych dokumentów, osób, które nie wyjechały w wyznaczonym terminie bez uzasadnionej wymówki, oraz osób zagrażających porządkowi, bezpieczeństwu lub zdrowiu publicznemu. Art. 57/A wymienia alternatywy: zamieszkanie pod wskazanym adresem, obowiązek meldowania się, powrót z rodziną, poradnictwo powrotowe, pracę wolontariacką w służbach pożytku publicznego, gwarancję finansową i monitoring elektroniczny.

Koszt podróży to odrębna kwestia, niezależna od opłat i kar opisanych wyżej. Zgodnie z art. 60 ust. 3 cudzoziemiec pokrywa koszty podróży deportacyjnej z posiadanych środków, Dyrekcja Generalna płaci, gdy osoba nie ma pieniędzy, a gdy środki nie wystarczają, Dyrekcja Generalna płaci i pobiera nadwyżkę ponad kwotę potrzebną na podstawowe potrzeby. Strona Prezydium poświęcona deportacji dodaje, że koszty te stanowią należność publiczną na podstawie ustawy nr 6183, że przedawnienie nie biegnie, gdy dłużnik przebywa za granicą, oraz że nic nie stoi na przeszkodzie bezterminowemu ograniczeniu do czasu spłaty kosztu.

Gdy deportacja nie może zostać orzeczona i jak ją zaskarżyć

Art. 55 wymienia cudzoziemców, którzy nie są deportowani, nawet gdy istnieje podstawa z art. 54. Są to osoby, wobec których istnieją poważne przesłanki, że w państwie docelowym groziłaby im kara śmierci, tortury lub nieludzkie albo poniżające traktowanie; osoby, dla których podróż jest ryzykowna z powodu poważnych problemów zdrowotnych, wieku lub ciąży; osoby z chorobami zagrażającymi życiu, których leczenie trwa i nie może być kontynuowane w państwie docelowym; ofiary handlu ludźmi w trakcie procesu wsparcia ofiar; oraz ofiary przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej do czasu zakończenia leczenia. Każdą osobę ocenia się indywidualnie, a od tych osób można wymagać zamieszkania pod wskazanym adresem i meldowania się w określonych odstępach czasu. Strona Prezydium zaznacza, że mogą one otrzymać humanitarne zezwolenie na pobyt na podstawie art. 46.

Odwołania od decyzji o deportacji wnosi się do sądu administracyjnego w ciągu siedmiu dni od doręczenia. Ustawa nr 7533 z 21 listopada 2024 r. nadała nowe brzmienie art. 53 ust. 3, w tym sposób, w jaki sąd uznaje akta za kompletne po złożeniu obrony lub upływie terminu na jej złożenie; tekst jednolity na oficjalnym portalu zawiera to nowe brzmienie. Zgodnie z tym samym ustępem cudzoziemca nie deportuje się w okresie składania skargi ani w trakcie postępowania sądowego, chyba że cudzoziemiec wyrazi na to zgodę, a orzeczenie sądu jest ostateczne. Art. 57 ust. 7 przewiduje pomoc prawną na podstawie ustawy o adwokaturze dla osób, których nie stać na adwokata i które kwestionują środek zatrzymania. Odwołanie od zatrzymania nie wstrzymuje zatrzymania (art. 57 ust. 6).

Powrót do Turcji po przekroczeniu okresu pobytu: nieuiszczone opłaty, koszty i uchylanie zakazów

Powrót mogą zablokować trzy odrębne mechanizmy, a każdy ma własne źródło. Pierwszym jest sam zakaz wjazdu, który obowiązuje przez okresy podane w tabelach. Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia powiadomienie o zakazie wjazdu następuje wobec cudzoziemca przy wyjeździe przez jednostkę policji na przejściu granicznym albo przez konsulat, jeśli osoba ubiega się o wizę lub zezwolenie za granicą.

Drugim są niezapłacone należności. Pkt 4 komunikatu z 9 czerwca 2020 r. stanowi, że gdy zakaz wjazdu wygasł, ale opłaty i kary wynikające z ustawy nr 492 lub innych przepisów oraz inne należności publiczne pozostają niezapłacone, osoba nie jest wpuszczana na podstawie art. 7 i 15 ustawy nr 6458 tak długo, jak długo pozostają one niezapłacone. Art. 15 ust. 1 lit. ğ osobno stanowi, że wizy nie wydaje się osobom, które odmawiają zapłaty należności z tytułu naruszenia wizowego lub poprzedniego zezwolenia na pobyt. Trzecim mechanizmem jest nieuiszczony koszt deportacji, omówiony wyżej.

Art. 9 ust. 6 ustawy pozwala Dyrekcji Generalnej uchylić zakaz lub zezwolić na tymczasowy wjazd przy utrzymaniu zakazu w mocy, a art. 9 ust. 7 pozwala urzędom gubernatorów uzależnić wpuszczenie od uprzedniej zgody z powodu kar administracyjnych i należności publicznych. Ustawa nie określa formularza ani terminu składania takich wniosków, więc nie można tu podać żadnej procedury. Dla osób planujących pobyt na podstawie zezwolenia, a nie pobyty bezwizowe, strony serwisu o progu wartości nieruchomości dla zezwolenia na pobyt oraz o procedurze uzyskania obywatelstwa przez inwestycję omawiają ścieżki prawne odrębne od pobytów turystycznych.

Gospodarze, wynajmujący i pracodawcy

Art. 102 ust. 2 ustawy nr 6458 sięga poza samego cudzoziemca. Osoba, która umożliwia cudzoziemcowi wjazd, wyjazd, podróżowanie po kraju, schronienie lub zakwaterowanie, gdy ten cudzoziemiec nie ma ważnego dokumentu podróży, wydanego przez władze tureckie dokumentu tożsamości cudzoziemca, zezwolenia na pobyt ani ważnego dokumentu zezwalającego na podróż, podlega karze 1 000 TRY za każdego ujawnionego cudzoziemca, jako kwota bazowa z tekstu ustawy, o ile czyn nie stanowi przestępstwa na podstawie innej ustawy. Nowelizacja z 2019 r. (ustawa nr 7196) dodała osoby wynajmujące takiemu cudzoziemcowi posiadane przez siebie nieruchomości.

Dla właścicieli nieruchomości, którzy wynajmują swoje domy, przewodniki serwisu o prawie dotyczącym wynajmu krótkoterminowego oraz o kosztach zakupu nieruchomości w Turcji omawiają odrębne zasady dotyczące zezwoleń i podatków. Strona Prezydium poświęcona deportacji dodaje przepis dotyczący pracodawców: pracodawca cudzoziemca bez zezwolenia na pracę podlega karze 6 000 TRY za każdego cudzoziemca na podstawie ustawy nr 6735 i musi pokryć koszty zakwaterowania, podróży powrotnej oraz, w razie potrzeby, opieki zdrowotnej tego pracownika, jego małżonka i dzieci.

Przypadki szczególne

Dzieci urodzone w Turcji

Art. 21 ust. 13 rozporządzenia pozwala cudzoziemskiemu dziecku urodzonemu w Turcji przebywać na podstawie aktu urodzenia i ważnego zezwolenia rodzica do czasu wydania dokumentu podróży i złożenia wniosku o zezwolenie. Zezwolenie należy uzyskać w ciągu stu osiemdziesięciu dni. Jeżeli tak się nie stanie, opłatę za przekroczony okres pobiera się przy wyjeździe w wysokości jednokrotnie wyższej, a rozporządzenie stanowi, że zapłata tej opłaty oznacza niestosowanie zakazu wjazdu na czas oznaczony. Lista najczęściej zadawanych pytań dyrekcji stambulskiej podaje sześć miesięcy jako dozwolony pobyt na podstawie szpitalnego aktu urodzenia. Przewodnik serwisu o narodzinach cudzoziemskiego dziecka w Turcji omawia poszczególne kroki.

Odrzucone lub cofnięte zezwolenia i odmowy przedłużenia

Art. 54 ust. 1 lit. f i j ustawy czynią z cofniętego zezwolenia oraz z odmowy przedłużenia, po której cudzoziemiec nie wyjechał w ciągu dziesięciu dni, podstawy deportacji. W komunikacie z 9 czerwca 2020 r. osoby, których wniosek o zezwolenie na pobyt lub pracę został odrzucony albo których zezwolenie zostało cofnięte i które nie wyjechały w wyznaczonym im terminie, należą do grupy 3, niezależnie od tego, czy zapłaciły opłatę.

Paszport i warunki wjazdu

Art. 7 i 15 łącznie oznaczają, że cudzoziemcowi, którego paszport nie obejmie okresu wizy, zwolnienia lub zezwolenia powiększonego o sześćdziesiąt dni, można odmówić wjazdu lub wizy, a osobie, która odmówiła zapłaty należności z tytułu wcześniejszego naruszenia, można odmówić wizy. Są to zasady wpuszczania do kraju, a nie zasady pobytu, więc obowiązują przed rozpoczęciem jakiegokolwiek nowego pobytu.

Częste nieporozumienia sprawdzone z tekstami

Poniżej znajduje się krótka lista tego, co należy sprawdzić w konkretnym przypadku. Narodowość i rodzaj paszportu, aby odczytać okres zwolnienia z tabeli ministerstwa. Daty wjazdu i wyjazdu, aby zastosować liczenie 90 dni w ciągu 180. Status zezwolenia na pobyt, w tym ewentualny oczekujący wniosek i data wizyty w urzędzie. Długość ewentualnego naruszenia, aby przypisać je do przedziału 3-miesięcznego, 6-miesięcznego, 1-rocznego, 2-letniego lub dłuższego. Oraz niezapłacone opłaty, które decydują o tym, czy ma zastosowanie tabela grupy 1, grupy 2 czy grupy 3. Zasady różnią się w zależności od osoby, a o wysokości opłaty i zakazie w danym przypadku decydują organy na podstawie faktów.

Często zadawane pytania

Ile dni ponad limit liczy się jako przekroczenie okresu pobytu w Turcji?

Każdy dzień ponad okres wynikający z wizy, zwolnienia wizowego lub zezwolenia na pobyt stanowi przekroczenie okresu pobytu w Turcji i jest naruszeniem prawa do legalnego pobytu. Na podstawie art. 54 ustawy nr 6458 decyzję o deportacji podejmuje się, gdy okres wizy lub zwolnienia został przekroczony o więcej niż dziesięć dni albo gdy posiadacz zezwolenia na pobyt przekracza jego ważność o więcej niż dziesięć dni bez uzasadnionej przyczyny. Krótsze naruszenia również prowadzą do opłaty przy wyjeździe.

Ile wynosi opłata za przekroczenie okresu pobytu w Turcji w 2026 r.?

Opłata za przekroczenie okresu pobytu w Turcji wynosi, dla narodowości bez przypisanej grupy krajów według wykazu Prezydium ds. Zarządzania Migracją, 348,10 TRY za dzień do jednego miesiąca, przy czym pierwszy miesiąc jest ograniczony do przedziału od 653,70 do 3 359,90 TRY, a następnie 2 232,30 TRY za każdy kolejny miesiąc. Ustawa o opłatach nakazuje pobranie kwoty za przekroczony okres w wysokości jednokrotnie wyższej. Stawki różnią się w zależności od narodowości, a niektóre narodowości są zwolnione.

Czy krótkie przekroczenie okresu pobytu w Turcji prowadzi do zakazu wjazdu?

Krótkie przekroczenie okresu pobytu w Turcji nie zawsze pociąga za sobą zakaz. Według komunikatu Prezydium z 9 czerwca 2020 r. nie wydaje się decyzji o zakazie za naruszenie krótsze niż trzy miesiące, gdy osoba zgłasza się na granicy przed wykryciem albo w wyznaczonym terminie po decyzji o deportacji i płaci opłatę z ustawy nr 492. Jeśli opłata nie zostanie zapłacona albo osoba nie wyjedzie w wyznaczonym terminie, stosuje się zakaz wynoszący co najmniej trzy miesiące.

Jaki zakaz wjazdu następuje po przekroczeniu okresu pobytu o ponad rok?

Po przekroczeniu okresu pobytu w Turcji o ponad rok komunikat ustanawia dla osoby, która zgłasza się przed wykryciem i płaci, 1 rok przy naruszeniu od 1 do 2 lat, 2 lata przy naruszeniu od 2 do 3 lat i 5 lat przy naruszeniu dłuższym niż 3 lata. Dla osoby deportowanej ustanawia 2 lata przy naruszeniu od 1 do 2 lat i 5 lat przy naruszeniu dłuższym niż 2 lata.

Czy wyjazd i ponowny wjazd zeruje limit?

Nie. Visa run nie zeruje liczenia, a przekroczenie okresu pobytu w Turcji pozostaje możliwe, ponieważ art. 11 ust. 1 ustawy nr 6458 ogranicza pobyt dozwolony wizą lub zwolnieniem do 90 dni w każdych 180 dniach. Cudzoziemiec, który wykorzystał cały limit, może zostać wpuszczony na podstawie formularza wjazdu warunkowego i musi w ciągu dziesięciu dni złożyć wniosek o zezwolenie na pobyt. Bez tego wniosku cały okres od wjazdu do wyjazdu uznaje się za naruszenie.

Czy można zostać deportowanym za przekroczenie okresu pobytu w Turcji?

Tak. Gdy przekroczenie okresu pobytu w Turcji trwa dłużej niż dziesięć dni, art. 54 ust. 1 lit. e i g wymagają decyzji o deportacji w przypadku naruszeń trwających ponad dziesięć dni, z zastrzeżeniem art. 55, który chroni osoby zagrożone torturami, zbyt chore lub będące w ciąży, aby podróżować, ofiary handlu ludźmi i niektóre inne. Decyzję można zaskarżyć do sądu administracyjnego w ciągu siedmiu dni od doręczenia.

Jak długo można przetrzymywać osobę przed deportacją?

Zatrzymanie administracyjne w ośrodku deportacyjnym nie może przekroczyć sześciu miesięcy, a jeśli cudzoziemiec nie współpracuje, można je przedłużyć o maksymalnie sześć miesięcy (art. 57 ust. 3). Urząd gubernatora weryfikuje potrzebę zatrzymania co miesiąc, a alternatywy takie jak obowiązek meldowania się, gwarancja lub monitoring elektroniczny mogą obowiązywać łącznie do 24 miesięcy.

Czy niezapłacone opłaty za przekroczenie pobytu blokują późniejszą wizytę?

Według komunikatu Prezydium niezapłacone opłaty z ustawy nr 492 i inne należności publiczne utrzymują blokadę wpuszczenia nawet po upływie zakazu wjazdu, na podstawie art. 7 i 15 ustawy nr 6458. Art. 15 ust. 1 lit. ğ pozwala także odmawiać wiz osobom, które nie chcą płacić takich należności.

Kto jeszcze może zostać ukarany za przekroczenie okresu pobytu w Turcji?

Poza cudzoziemcem art. 102 ust. 2 ustawy nr 6458 karze każdego, kto pomaga cudzoziemcowi bez ważnych dokumentów we wjeździe, wyjeździe, podróżowaniu, schronieniu lub zakwaterowaniu, w tym wynajmującego, który wynajmuje nieruchomość takiej osobie, w kwocie bazowej 1 000 TRY za cudzoziemca. Prezydium podaje także karę 6 000 TRY za pracownika dla pracodawców cudzoziemców bez zezwolenia na pracę.

Co dzieje się z dzieckiem urodzonym w Turcji, którego rodzina nie ma zezwolenia?

Rozporządzenie pozwala dziecku przebywać na podstawie aktu urodzenia i ważnego zezwolenia rodzica, przy czym zezwolenie jest wymagane w ciągu 180 dni. Jeżeli nie zostanie uzyskane, opłatę za przekroczony okres pobiera się przy wyjeździe w wysokości jednokrotnie wyższej, a rozporządzenie stanowi, że jej zapłata oznacza brak zakazu wjazdu na czas oznaczony.

Ostatnia weryfikacja: 11 listopada 2026 r. Źródła: Ustawa nr 6458 (oficjalny system informacji prawnej); Ustawa o opłatach nr 492; Ustawa o wykroczeniach nr 5326; Rozporządzenie wykonawcze do ustawy nr 6458 (Dziennik Urzędowy z 17 marca 2016 r.); Prezydium ds. Zarządzania Migracją, komunikat o zakazach wjazdu z 9 czerwca 2020 r.; Prowincjonalna Dyrekcja w Antalyi, ten sam komunikat; Prezydium, strona o deportacji; Prezydium, kwoty opłat za zezwolenia na pobyt; Komunikat ogólny do ustawy o opłatach nr 98 (Dziennik Urzędowy, 31 grudnia 2025 r.); Komunikat o papierach wartościowych nr 97 (Dziennik Urzędowy, 24 grudnia 2025 r.); Ministerstwo Spraw Zagranicznych, informacje wizowe; Prowincjonalna Dyrekcja ds. Zarządzania Migracją w Stambule, najczęściej zadawane pytania; Prowincjonalna Dyrekcja w Bilecik, komunikat z 2 listopada 2015 r..