حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی: این اجازه چه چیزی را مجاز می‌کند (۲۰۲۶)

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی: این اجازه چه چیزی را مجاز می‌کند (۲۰۲۶)

این راهنما، با وضعیت ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی و تعهداتی را که با آن‌ها همراه است شرح می‌دهد، آن‌گونه که قوانین جمهوری ترک قبرس شمالی (TRNC) و صفحات رسمی بیان می‌کنند. مبنای آن آیین‌نامهٔ اقامت و ویزا (متن تلفیقی شامل اصلاحیهٔ ۵ اکتبر ۲۰۲۶)، قانون اقامت دائم ۵۱/۲۰۱۵، قانون و آیین‌نامهٔ اجازه‌های کار اتباع خارجی، آیین‌نامهٔ E-Vize مورخ ۲۴ اوت ۲۰۲۶، قانون پول و ارز، قانون مالیات بر درآمد و صفحات اطلاع‌رسانی وزارتخانه‌های TRNC است.

این صفحه مکمل راهنمای فرایند و شرایط اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی است که مراحل درخواست، حدهای £۳۰۰٬۰۰۰ و EUR ۱۲۵٬۰۰۰ و جدول هزینه‌ها را پوشش می‌دهد. آن مطالب در اینجا تکرار نمی‌شود. این صفحه از روزی آغاز می‌شود که اجازهٔ اقامت در دست است: این اجازه تا چه مدت اقامت را ممکن می‌کند، کدام اعضای خانواده را می‌تواند شامل شود، چه چیزهایی را بدون اجازهٔ جداگانه مجاز نمی‌کند، چه چیزهایی باید تمدید یا گزارش شود، و وضعیت آن در مقایسه با جمهوری قبرس و ترکیه چگونه است. پس از بخش‌های روایی، یک جدول مستند از حقوق و تعهدات و یک تقویم تمدید با تاریخ‌های محاسبه‌شده آمده است. هر بخش با ارجاع به ماده یا صفحهٔ مربوط نوشته شده تا خواننده بتواند حکم را در متن رسمی بیابد و با آن مطابقت دهد.

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی: دامنه و منابع

در ماده ۲ آیین‌نامهٔ اقامت و ویزا، اجازهٔ اقامت چنین تعریف شده است: اجازه‌ای که به فرد خارجی حق ماندن در TRNC را می‌دهد. بنابراین حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی با حضور قانونی برای مدتی که روی اجازه چاپ شده آغاز می‌شود. تقریباً هر فعالیت دیگری که مردم با زندگی در یک کشور پیوند می‌دهند، مانند اشتغال، تحصیل، رانندگی، کار بانکی یا پرداخت مالیات، با قانونی جداگانه یا مرجعی جداگانه تنظیم می‌شود و هر کدام شرایط خود را دارد. خود آیین‌نامه نیز در چند جا این را می‌گوید: کسی که فقط با اجازهٔ اقامت مشغول کار دیده شود، در دامنهٔ دلایل ابطال بند ماده ۲۳(۱)(ğ) قرار می‌گیرد، و حق کار دارندهٔ اجازهٔ دانشجویی را قانون اجازه‌های کار اتباع خارجی (ماده ۲۱) تعیین می‌کند. این تفکیک اهمیت دارد، زیرا یک اجازهٔ اقامت به‌تنهایی همهٔ این حوزه‌ها را باز نمی‌کند و هر حوزه نزد مرجع خودش و با شرایط خودش بررسی می‌شود.

مراجعی که در این راهنما می‌آیند عبارت‌اند از: اداره مهاجرت (Muhaceret Dairesi) زیر نظر وزارت کشور که اجازه‌ها را صادر و تمدید می‌کند؛ وزارتخانهٔ مسئول امور کار که اجازهٔ کار صادر می‌کند؛ وزارت آموزش و پرورش ملی که مدارس دولتی را اداره می‌کند؛ بانک مرکزی که بر پایهٔ قانون پول و ارز اطلاعیه صادر می‌کند؛ اداره ترافیک که گواهینامهٔ رانندگی صادر می‌کند؛ و اداره درآمد و مالیات که قانون مالیات بر درآمد را اجرا می‌کند. هر جا صفحهٔ رسمی تاریخی داشته باشد، همان تاریخ ذکر شده است. صفحه‌های دفتر اطلاع‌رسانی عمومی وزارت امور خارجه پانویس سال ۲۰۲۴ دارند و با همین تاریخ نقل شده‌اند.

یک نکتهٔ مربوط به هزینه‌ها نیازمند دقت است. صفحهٔ عمومی هزینه‌های خود اداره مهاجرت هنوز ارقام یک جدول قدیمی‌تر را نشان می‌دهد، برای نمونه TL ۲٬۶۶۵ برای اجازه‌ای بیش از شش و حداکثر دوازده ماه. جدول اول پیوست آیین‌نامهٔ تلفیقی، با اصلاحات تا A.E. ۷۸۴/۲۰۲۶، برای همین مدت TL ۴٬۰۰۰ را آورده است و جدول هزینه‌ها در راهنمای اجازهٔ اقامت از آیین‌نامه پیروی می‌کند. همهٔ ارقام هزینه در ادامه بر پایهٔ آیین‌نامه هستند.

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی دربارهٔ مدت اقامت و ورود مجدد

ماده ۱۱(۱) از هر فرد خارجی که بیش از مدت ویزا یا معافیت از ویزا، یا بیش از نود روز بماند، اجازهٔ اقامت می‌خواهد، مگر آنکه وضعیت قانونی دیگری برقرار باشد. ماده ۱۱(۲) اجازه‌های کار، اجازه‌های تأسیس کسب‌وکار و اجازه‌های اقامت دائم را تا زمانی که معتبرند اجازهٔ اقامت به حساب می‌آورد، بنابراین دارندگان آن‌ها به سند دوم نیاز ندارند. جدول زیر قواعد مربوط به مدت اجازه و نحوهٔ ورود در دورهٔ اعتبار آن را گرد آورده است.

قاعدهٔ گذرنامه اثر مستقیمی بر تاریخ پایان دارد. اگر گذرنامه تا ۳۱ مارس ۲۰۲۹ معتبر باشد، بلندترین اجازه‌ای که می‌توان صادر کرد ۶۰ روز زودتر، در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۹، پایان می‌یابد، هر مدتی که متقاضی خواسته باشد. به بیان دیگر، تاریخ پایان اجازه به تاریخ پایان گذرنامه وابسته است.

سقف ۹۰ روز در ۱۸۰ روز در ماده ۷(۲) برای اقامت با ویزا نوشته شده است. متن آن می‌گوید اقامت با ویزا نمی‌تواند در هر نوبت از نود روز بیشتر شود، یا در هر ۱۸۰ روز از نود روز بیشتر شود، و اقامت‌هایی که ظرف هفتاد و دو ساعت پس از ورود پایان یابند از شمارش کنار گذاشته می‌شوند. این ماده در بخش آیین‌نامه دربارهٔ ویزاها آمده است و مقررات اجازه‌ها در بخش سوم سقف قابل‌مقایسه‌ای برای روزهای حضور در کشور ندارند. این مهم‌ترین تفاوت عملی میان داشتن اجازه و سفر با ویزاهای مکرر است. برای نمونه‌ای از حساب ویزا، کسی که از ۱ نوامبر ۲۰۲۶ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۲۷ با ویزا بماند ۹۰ روز مصرف کرده است. نخستین روزی که در آن یک پنجرهٔ ۱۸۰ روزه کمتر از ۹۰ روز از چنین اقامتی دارد ۳۰ آوریل ۲۰۲۷ است، زیرا در آن روز نخستین روز اقامت قبلی از پنجره بیرون می‌افتد. دارندهٔ اجازه تحت این قاعده شمارش نمی‌شود.

مالکان شصت‌ساله یا بالاتر

ماده ۱۲(۱)(n)(ii)، در متن اصلاح‌شده در سال ۲۰۲۴، هر فرد بالای شصت سال را که می‌تواند بر پایهٔ ماده ۱۴(۲)(b) اجازه بگیرد از الزام داشتن اجازه معاف می‌کند، و همسر یا شریک بالای شصت سال کسی را هم که این گواهی را می‌گیرد معاف می‌داند. ماده ۱۲(۲)(c) یک ثبت معافیت با اعتبار پنج سال برای هر بار را مقرر می‌کند، ماده ۱۲(۲)(ç) می‌گوید برای گواهی‌های معافیت نباید هزینه‌ای گرفته شود، و ماده ۱۲(۴)(۳) از فرد می‌خواهد برای دریافت گواهی به اداره درخواست دهد. گواهی از تاریخ پایان ویزا یا آخرین اجازهٔ قانونی و بدون جریمه صادر می‌شود. بنابراین برای مالک بالای شصت سال، سندی که حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی را حمل می‌کند یک گواهی معافیت است و نه یک اجازه.

رژیم ورود و ویزاهای مرزی پیش از دریافت اجازه

درخواست اجازه فقط پس از ورود قانونی ممکن است، بنابراین رژیم ورود نخستین حقوق تازه‌وارد را تعیین می‌کند. ماده ۷(۵) آیین‌نامه تعیین اینکه اتباع کدام کشورها باید پیش از سفر ویزا بگیرند را به شورای وزیران واگذار می‌کند. صفحهٔ ویزای وزارت کشور، که در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ خوانده شد، می‌گوید کشورهایی که TRNC برای آن‌ها ویزا اعمال می‌کند ارمنستان، نیجریه و سوریه هستند و شهروندان آن‌ها باید با ذکر هدف سفر از نمایندگی‌های TRNC در خارج ویزا بگیرند. آیین‌نامهٔ E-Vize (A.E. ۷۸۳/۲۰۲۶، روزنامهٔ رسمی ۱۵۴، ۲۴ اوت ۲۰۲۶) درخواست برخط شهروندان کشورهایی را که شورای وزیران تعیین می‌کند پیش‌بینی کرده است؛ آیین‌نامه این کشورها را فهرست نمی‌کند. روزنامهٔ Hürriyet در ۲۴ اوت ۲۰۲۶ گزارش داد که مرحلهٔ نخست ویزای الکترونیکی همین سه کشور را در بر می‌گیرد و روند کنسولی موجود برای آن‌ها جایگزین می‌شود.

شهروندان روسیه، بلاروس و اوکراین در فهرست وزارت نام برده نشده‌اند. برای آن‌ها، مانند سایر تابعیت‌هایی که در آن فهرست نیستند، آیین‌نامه ویزایی را پیش‌بینی می‌کند که در گذرگاه مرزی صادر می‌شود: ماده ۸(۱) اجازه می‌دهد ویزای تا نود روز در گذرگاه‌ها و بنادر مرزی صادر شود و گذرنامه مهر ورود می‌خورد که نوع و مدت ویزا را ثبت می‌کند (ماده ۷(۱)). بنابراین سند مرزی یک ویزاست و مدت آن به هدفی که اعلام می‌شود بستگی دارد. این گفته که این اتباع «بدون ویزا» برای «یک تا سه ماه» وارد می‌شوند توصیفی ناقص از ویزاهای گردشگری سی، شصت و نود روزهٔ ماده ۹(۱)(a) است که نخستین جدول زیر آن‌ها را می‌آورد. این نکته برای فهم نخستین حقوق تازه‌وارد اهمیت دارد، زیرا ویزای مرزی با اجازهٔ اقامت یکی نیست و پس از پایان مدت ویزا فرد برای ماندن به اجازه نیاز دارد.

اعتبار گذرنامه یک شرط ورود جداگانه است. بر پایهٔ ماده ۴(۲)، شهروندان کشورهایی که در TRNC سفارت یا کنسولگری ندارند و شهروندان کشورهای خارج از اتحادیهٔ اروپا باید با گذرنامه‌ای وارد شوند که دست‌کم شش ماه اعتبار دارد؛ شهروندان کشورهایی که در TRNC نمایندگی دارند و شهروندان اتحادیهٔ اروپا به دو ماه نیاز دارند. بند ماده ۴(۲)(d) که در سال ۲۰۲۶ افزوده شد، از شهروندان کشورهای فاقد نمایندگی که برای تحصیل یا کار می‌آیند گذرنامه‌ای با دست‌کم بیست و چهار ماه اعتبار می‌خواهد. جدول زیر این قواعد را بر سه تابعیت مورد پرسش و بر شهروندان اتحادیهٔ اروپا اعمال می‌کند.

صفحهٔ دفتر اطلاع‌رسانی عمومی برای مقیمان خارجی اضافه می‌کند که بازدیدکننده باید برای هر روز اقامت مورد نظر £۸۵ یا معادل آن همراه داشته باشد و یک افسر پلیس مهاجرت می‌تواند هنگام ورود اقامتی تا ۹۰ روز بدهد. این صفحه پانویس سال ۲۰۲۴ دارد و آیین‌نامه، که جدیدتر است، مبلغ روزانه‌ای ذکر نمی‌کند. ویزا هرگز حق مطلق ورود نمی‌دهد: ماده ۵ بررسی‌های مرزی را پیش‌بینی می‌کند و ماده ۶ کسانی را که از ورودشان جلوگیری می‌شود فهرست می‌کند، و آیین‌نامهٔ E-Vize (ماده ۱۰) حتی برای دارندهٔ ویزای الکترونیکی مصاحبه در مرز را مجاز می‌داند.

اعضای خانواده و معافیت از اجازه

مواد ۱۶ و ۱۷ آیین‌نامه اجازهٔ اقامت خانوادگی را تنظیم می‌کنند. شهروند TRNC، یا دارندهٔ اجازهٔ اقامت، اجازهٔ اقامت دائم، اجازهٔ کار، اجازهٔ تأسیس کسب‌وکار یا اجازهٔ دانشجویی می‌تواند حامی باشد. حامی باید مسکنی داشته باشد که برای اندازهٔ خانواده با معیارهای بهداشتی و امنیتی سازگار است و بیمهٔ درمانی معتبری داشته باشد که همهٔ اعضای خانواده را پوشش دهد (ماده ۱۷(۱)). اجازهٔ اقامت خانوادگی هرگز از اقامت قانونی حامی فراتر نمی‌رود (ماده ۱۶(۴)). به عبارت دیگر، اجازهٔ اقامت خانوادگی همیشه تابع وضعیت حامی است و با پایان اقامت قانونی او به پایان می‌رسد. جدول نشان می‌دهد چه کسانی را می‌توان شامل کرد و با چه شرایطی.

ماده ۱۸ آیین‌نامه در جایی که گمان معقولی وجود داشته باشد که ازدواج فقط برای گرفتن اجازه یا تابعیت انجام شده، بررسی را مجاز می‌داند. این ماده نشانه‌ها را فهرست می‌کند: همسرانی که در یک خانه زندگی نمی‌کنند، گزارشی دربارهٔ از هم پاشیدن واحد خانواده، نبود زبان مشترک، اختلاف سنی نامعقول، اظهار یکی از همسران که ازدواج ترتیب داده شده بوده است، یا ناسازگاری میان درآمد خانواده و سبک زندگی آن. بررسی باید از رفتاری که مردم را آزار دهد یا تحقیر کند پرهیز کند و باید از حریم خصوصی و حرمت منزل محافظت کند؛ یافته دست‌کم برای یک سال معتبر است. جایی که ازدواج با یک شهروند TRNC است و یافته این است که ازدواج ترتیب داده شده بوده، ماده ۱۸(۵) معافیت همسر از داشتن اجازه را پایان می‌دهد و اگر معافیت دیگری اعمال نشود پانزده روز برای خروج می‌دهد.

افرادی که به اجازه نیاز ندارند

ماده ۱۲ کسانی را که از الزام داشتن اجازهٔ اقامت معافاند فهرست می‌کند و بیان می‌کند وضعیت آن‌ها چگونه ثبت می‌شود. گروه‌هایی که بیشترین ارتباط را با خانواده‌ها دارند در ادامه آمده است.

جایی که چند سهامدار یک سند مالکیت هر یک اجازهٔ کوتاه‌مدت دارند، ماده ۱۴(۲)(b)(ii) هیچ‌یک از آن‌ها را از اینکه مبنای اجازهٔ اقامت خانوادگی باشد منع می‌کند؛ راهنمای اجازهٔ اقامت قاعدهٔ سهم را توضیح می‌دهد. کسی که حق اجازهٔ اقامت خانوادگی داشت اما هرگز درخواست نداد می‌تواند اجازه‌ای بگیرد که دورهٔ از دست‌رفته را، تا دو سال به عقب (سه سال برای فرزند بزرگسال مجرد شهروند)، پوشش دهد، و هزینهٔ درخواست دیرهنگام به‌علاوهٔ TL ۱٬۰۰۰ برای هر ماه از دست‌رفته می‌پردازد، با شمارش ماه ناقص به‌عنوان ماه کامل (ماده ۲۵(۴)).

کار و کسب‌وکار: اجازه‌ای جداگانه

اجازهٔ اقامت در TRNC حق کار را همراه ندارد. ماده ۸(۱) قانون اجازه‌های کار اتباع خارجی (۶۳/۲۰۰۶) فرد خارجی بدون اجازهٔ کار را از کار در هر محل کار یا شغل در TRNC یا انجام هر فعالیت اقتصادی به نام و حساب خود منع می‌کند؛ ماده ۷(۱) استخدام فرد خارجی بدون اجازهٔ کار را ممنوع می‌کند؛ و ماده ۷(۲) فردی خارجی را که اجازهٔ تأسیس کسب‌وکار ندارد از زندگی در TRNC و عمل به‌عنوان کارفرما منع می‌کند. فرد خارجی که مرتکب جرم ماده ۸(۱) شود طبق قانون بیگانگان و مهاجرت با او رفتار می‌شود (ماده ۸(۲)). ماده ۲۳(۱)(ğ) آیین‌نامهٔ اقامت و ویزا اضافه می‌کند که مشاهدهٔ کار کردن با داشتن اجازهٔ اقامت دلیلی برای ابطال آن است. بنابراین دو مجوز جداگانه با دو مرجع جداگانه وجود دارد: اجازهٔ اقامت از اداره مهاجرت و اجازهٔ کار از وزارتخانهٔ مسئول امور کار، و داشتن یکی جای دیگری را نمی‌گیرد.

آیین‌نامهٔ اجازه‌های کار اتباع خارجی (تلفیقی تا ۶ اکتبر ۲۰۲۶) دسته‌ها را نام می‌برد: اجازهٔ کار با مدت معین، اجازهٔ انجام کار برای دیدارهای تا ۹۰ روز، اجازهٔ کار دانشجویی و اجازهٔ تأسیس کسب‌وکار. درخواست را کارفرما می‌دهد، نه کارگر، و اجازه به محل کاری که در آن نام برده شده بسته است. کارفرما باید ابتدا موقعیت شغلی را از طریق پرتال تطبیق شغلی اداره کار آگهی کند (ماده ۹(۱)) و برای کارگری که در خارج است تأیید قبلی بگیرد (ماده ۸). بر پایهٔ ماده ۵(۴) قانون، دارندگان معتبر اجازهٔ اقامت دائم به‌گونه‌ای دیده می‌شوند که اجازه‌های کار و کسب‌وکار را گرفته‌اند، بنابراین وضعیت دارندهٔ اقامت دائم با دارندهٔ اجازهٔ کوتاه‌مدت فرق دارد.

آیین‌نامه همچنین دلایل رد درخواست را بیان می‌کند، از جمله وضعیت نامناسب بازار کار، اظهار کذب کارفرما یا کارگر، کارگر زیر ۱۸ سال و کارگری که طبق قانون TRNC ممنوع‌الورود است (ماده ۳۱).

تحصیل، مدارس و درمان

آموزش عالی تنها حوزه‌ای است که آیین‌نامه برای آن دستهٔ اجازهٔ مخصوص به خود را مقرر می‌کند. بر پایهٔ ماده ۱۹، هر کس در یک مؤسسهٔ آموزش عالی در TRNC در برنامهٔ کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد یا دکتری تحصیل کند باید اجازهٔ اقامت دانشجویی داشته باشد که هر بار برای یک سال صادر می‌شود (ماده ۱۳(۳)) و بیمهٔ درمانی معتبر برای مدت درخواست‌شده را لازم دارد (ماده ۱۹(۲)). ماده ۲۰(۲)(a) ویزای دانشجویی گرفته‌شده از طریق نظام ویزای الکترونیکی را در شمار شرایط اجازه می‌آورد، به‌جز افرادی که چون از قبل وضعیت قانونی داشتند بدون ویزا وارد شده‌اند. دانشگاه وضعیت هر دانشجو را هر سه ماه به اداره مهاجرت گزارش می‌دهد؛ اجازهٔ دانشجویی که تحصیلش متوقف شود ابطال می‌شود و او ۶۰ روز حضور قانونی می‌گیرد (مواد ۲۰(۶) و ۲۵(۲)(b)). هزینهٔ اجازهٔ دانشجویی تا شش ماه TL ۱٬۰۰۰، برای شش تا دوازده ماه TL ۱٬۵۰۰ و برای دوازده تا بیست و چهار ماه TL ۳٬۰۰۰ است.

برای کودکان در سن مدرسه، وضعیت تا حدی با آیین‌نامه و تا حدی با سیاست آموزشی تعیین می‌شود. کودک خارجی زیر ۱۸ سال که در مدرسه‌ای ثبت‌شده نزد وزارت آموزش و پرورش ملی ثبت‌نام کرده از الزام داشتن اجازهٔ اقامت معاف است (ماده ۱۲(۱)(c)(i)). مدارس خصوصی ابتدایی و متوسطه و مدارس حرفه‌ای شرایط اجازهٔ دانشجویی را دارند، در حالی که آموزش باز و از راه دور، دیگر مدارس خصوصی، مراکز تدریس خصوصی و دوره‌هایی که طبق آیین‌نامهٔ دوره‌ها مجوز دارند حق اجازهٔ دانشجویی یا هیچ اجازهٔ اقامتی نمی‌دهند (ماده ۱۹(۵)). صفحهٔ دفتر اطلاع‌رسانی عمومی می‌گوید خارجی‌های دارای اجازهٔ کار و اقامت می‌توانند فرزندان را در هر سنی در مدارس ثبت‌نام کنند و دانش‌آموزان مدارس خارج از کشور با ارائهٔ اجازه‌های والدین می‌توانند به مدارس قابل‌مقایسه در TRNC منتقل شوند. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۴، BRTK گزارش داد که وزیر آموزش و پرورش ملی گفته است دانش‌آموزان خارجی بدون گواهی مهارت زبان ترکی در مدارس دولتی پذیرفته نخواهند شد، شرطی که از کلاس اول اعمال می‌شود، پس از آنکه نخست در کلاس‌های ۳ تا ۵ اعمال شد، از جمله برای دانش‌آموزان متولد TRNC.

آیین‌نامه در هر مسیر بیمهٔ درمانی یا حق‌بیمه را لازم می‌داند، اما سطح پوشش یا مبلغ حق‌بیمه را تعیین نمی‌کند؛ حق‌بیمه طبق قانون صندوق سلامت تعیین می‌شود که آیین‌نامه آن را قانون ۸/۲۰۱۲ نقل می‌کند. صفحهٔ سلامت دولت بریتانیا برای قبرس توصیه می‌کند که کارت GHIC یا EHIC جایگزین بیمهٔ مسافرتی نیست و از شمال یاد نمی‌کند، بنابراین استفاده از این کارت در TRNC در آن منبع بررسی نشده است. به بیان ساده، متن آیین‌نامه الزام به بیمه یا پرداخت حق‌بیمه را مشخص می‌کند اما جزئیات مالی را به قانون دیگری می‌سپارد.

بانک، سقف پول نقد، رانندگی و خودرو

قانون پول و ارز (Para ve Kambiyo Yasası، ۳۸/۱۹۹۷، تلفیقی تا قانون ۱۸/۲۰۲۵) به اجازهٔ اقامت اشاره‌ای نمی‌کند. ماده ۵ برای اشخاص حقیقی و حقوقی در TRNC نگهداری ارز، پس‌انداز به ارز، استفاده از آن به‌عنوان وسیلهٔ مبادله و بیان مبالغ به ارز را آزاد می‌کند. ماده ۶ انتقال پول، از جمله ارز، به TRNC و از آن را در صورت استفاده از بانک‌ها آزاد می‌کند، مشروط بر آنکه نام و نشانی فرستنده و گیرنده ثبت شود؛ مجموع انتقال‌های ورودی و خروجی به بانک مرکزی گزارش می‌شود. ماده ۱۱ به بانک‌ها اجازه می‌دهد برای اشخاص حقیقی یا حقوقی حساب ارزی باز کنند. هر بانک مدارک افتتاح حساب خود را تعیین می‌کند و اجازهٔ اقامت یکی از مدارکی است که بانک ممکن است بخواهد، اما قانون اجازه را شرط داشتن حساب نمی‌کند. بنابراین حساب بانکی و انتقال پول موضوعاتی جدا از اجازهٔ اقامت‌اند و شرایط عملی هر بانک جداگانه تعیین می‌شود.

ماده ۷ پول نقد را در بر می‌گیرد. ورود یا خروج با اسکناس و سکه در حدودی که بانک مرکزی با اطلاعیه تعیین می‌کند آزاد است؛ در ورود بیش از حد، گمرک اظهار منشأ را می‌خواهد و نسخه‌ای از آن را به بانک مرکزی می‌فرستد. اعلامیهٔ عمومی بانک مرکزی مورخ ۱۰ مارس ۲۰۲۶ می‌گوید طبق اطلاعیهٔ صادرشده بر پایهٔ قانون، مسافران می‌توانند حداکثر EUR ۱۰٬۰۰۰ یا معادل آن را نقد از کشور خارج کنند و مبالغ بیشتر فقط از طریق بانک‌های فعال در TRNC می‌توانند خارج شوند؛ و اضافه می‌کند که خارج کردن بیش از EUR ۱۰٬۰۰۰ از غیر مسیر بانک‌ها جرم است. قواعد عبور از خط سبز در صفحهٔ دربارهٔ اظهار پول نقد هنگام عبور از مرز قبرس خلاصه شده است.

دربارهٔ خودروها، منابعی که برای این راهنما خوانده شد فقط حالت گردشگر را پوشش می‌دهند. توصیهٔ سفر دولت کانادا برای قبرس، که در ۱۱ اوت ۲۰۲۶ به‌روز شد، می‌گوید بیمهٔ خودرویی که در جمهوری قبرس خریداری شود در شمال معتبر نیست و بیمه‌نامهٔ جداگانه‌ای لازم است، از جمله برای خودروهای کرایه‌ای. آیین‌نامهٔ اقامت و ویزا هیچ مقررهٔ مربوط به خودرو ندارد، بنابراین قواعد ثبت یا واردات خودرو برای استفادهٔ دائم بیرون از آن تعیین می‌شود.

مجوز ملک و اجازهٔ اقامت: دو گام جداگانه

خرید خانه و گرفتن اجازهٔ اقامت دو رویه با دو مرجع متفاوت هستند. اجازهٔ خرید ملک غیرمنقول برای فرد خارجی را شورای وزیران بر پایهٔ قانون تملک ملک غیرمنقول و اجارهٔ بلندمدت (اتباع خارجی) ۵۲/۲۰۰۸ می‌دهد؛ درخواست‌ها را واحد املاک وزارت کشور رسیدگی می‌کند و خرید نزد اداره ثبت املاک ناحیه ثبت می‌شود. اجازهٔ اقامت را اداره مهاجرت بر پایهٔ آیین‌نامهٔ اقامت و ویزا صادر می‌کند. آیین‌نامه این دو را فقط در چند جا به هم وصل می‌کند. ماده ۹(۱)(d)(ii) به فردی که سند مالکیت یا قرارداد فروش مهرشده و تأییدشده نشان دهد ویزای تا نود روز می‌دهد. ماده ۱۴(۲)(b)(iii) از خریدار قراردادی می‌خواهد پیش از صدور اجازه یک‌سوم قیمت را پرداخته و برای مجوز به شورای وزیران درخواست داده باشد. ماده ۱۴(۲)(b)(i) خانه‌ای را لازم می‌داند که برای سکونت مناسب باشد و به همین منظور استفاده شود. این تفکیک نشان می‌دهد که دو رویه در یک پرونده ادغام نمی‌شوند.

دو نتیجه برای دارندهٔ اجازهٔ مبتنی بر ملک پدید می‌آید. نخست، اجازه به‌خودی‌خود خرید را مجاز نمی‌کند و مجوز خرید به‌خودی‌خود اجازه ایجاد نمی‌کند؛ خریدار هر درخواست را نزد مرجع صالح می‌دهد. دوم، اجازه به شرایطی بستگی دارد که پس از صدور نیز ادامه می‌یابند: ماده ۲۳(۱)(a) ناکامی یا از میان رفتن یک شرط درخواست را دلیلی برای ابطال یا عدم تمدید می‌شمارد. شرایط بخش خرید در صفحه‌های دربارهٔ امکان خرید ملک در قبرس شمالی برای خارجی‌ها، فرایند گام‌به‌گام خرید، انواع سند مالکیت و بررسی‌های ثبت املاک، مالیات‌ها و هزینه‌های ملک و وضعیت حقوقی زمین آمده است. پروژه‌هایی که اکنون به تفکیک شهر فهرست شده‌اند در صفحهٔ کشور قبرس شمالی هستند، برای نمونه Milagro Villa and Residence در İskele و Atlantis Beach Apartments در Tatlısu، و قیمت‌ها به تفکیک شهر در صفحهٔ قیمت ملک در قبرس شمالی آمده است.

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی و تعهدات آن: تمدید، غیبت و ابطال

اجازهٔ اقامت در TRNC مجموعه‌ای از تعهدات را به همراه دارد و چند مورد از آن‌ها مهلت‌هایی دارند که با روز شمرده می‌شود. آیین‌نامه موارد زیر را تعیین می‌کند.

• به‌موقع تمدید کنید. درخواست تمدید نزد واحد مهاجرت پلیس ناحیه‌ای که دارنده در آن زندگی می‌کند، ظرف ۴۰ روز از تاریخ پایان اجازهٔ کوتاه‌مدت داده می‌شود (ماده ۲۲(۱) و ۲۲(۲)(b)(ii))، یا برای اجازه‌های دانشجویی ظرف ۶۰ روز (ماده ۲۲(۲)(b)(i)).
• نشانی قانونی نگه دارید. متقاضی باید مسکنی داشته باشد که با معیارهای عمومی بهداشتی و امنیتی سازگار است و نشانی آن را اعلام کند (ماده ۱۵(۳)).
• اطلاعات تماس را به‌روز نگه دارید. شمارهٔ موبایل و نشانی ایمیلی که در نظام برخط داده شده نشانی ابلاغ است، و پیامک یا ابلاغیه‌ای که در نشانی اعلام‌شده گذاشته شود، چه به دست فرد برسد چه نرسد، ابلاغ‌شده شمرده می‌شود (مواد ۲۲(۹)(a) و ۲۷).
• گذرنامه را معتبر نگه دارید، در صورت درخواست اطلاعات زیستی بدهید و اگر اداره بخواهد گواهی عدم سوء‌پیشینه ارائه کنید (مواد ۱۵(۴)، ۱۵(۷) و ۲۹(۲)).
• احضار را پاسخ دهید. بر پایهٔ ماده ۲۶، مدیر می‌تواند در صورت گمان به سوءاستفاده از اجازه، دریافت آن با مدارک جعلی یا نداشتن دیگر شرایط، دارنده را به اداره فرا بخواند و دارنده باید ظرف ده روز حاضر شود.
• برای دانشجویان، تغییرات وضعیت ثبت‌نام را گزارش دهید؛ مؤسسه باید ظرف یک ماه گزارش دهد (مواد ۱۹(۳) و ۲۰(۴)).
• برای دارندگان اقامت دائم، اظهارنامهٔ دوسالانه را بدهید، ظرف سی روز که از تاریخ نخستین صدور اجازه شمرده می‌شود (قانون ۵۱/۲۰۱۵، ماده ۱۱(۱)).

پنجرهٔ تمدید مهم‌ترین تعهد از نظر تاریخ است. هر یک از موارد بالا در متن رسمی با ماده‌ای مشخص پشتیبانی می‌شود. ماده ۲۲(۶)(a) مقرر می‌کند اجازه‌ای که در مهلت درخواست شده از تاریخ پایان اجازهٔ قبلی آغاز می‌شود، بنابراین در زنجیرهٔ اجازه‌ها شکافی پدید نمی‌آید؛ ماده ۲۲(۶)(b) مقرر می‌کند اجازه‌ای که پس از مهلت درخواست شده از تاریخ درخواست آغاز می‌شود. ماده ۲۵(۱)(a) دارندگان را در دوره‌های نام‌برده در ماده ۲۲(۲)(b) دارای حضور قانونی می‌داند. پس از آن دوره‌ها، ماده ۲۲(۲)(ç) می‌گوید واحدهای پلیس درخواست را مستقیم نمی‌پذیرند؛ فردی که مشمول قاعدهٔ اجازهٔ با اثر گذشتهٔ ماده ۲۵(۴) است پیشاپیش به اداره درخواست می‌دهد تا نامه‌ای بگیرد که به پلیس اجازهٔ پذیرش درخواست را بدهد، و جایی که آن قاعده اعمال نمی‌شود درخواست پذیرفته نمی‌شود. تقویم زیر این مقررات را بر نمونه‌ای از اجازه‌ای که در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ پایان می‌یابد اعمال می‌کند.

اگر تمدید در ۹ اوت ثبت شود، دارندهٔ اجازه هزینهٔ عادی را می‌پردازد. هزینهٔ درخواست دیرهنگام برای اجازه‌ای ۱۲ تا ۲۴ ماهه TL ۱۲٬۰۰۰ است، در برابر TL ۸٬۰۰۰ هزینهٔ عادی، و در جایی که ماده ۲۵(۴) اعمال شود، هزینهٔ اجازهٔ با اثر گذشته به مبلغ TL ۱٬۰۰۰ برای هر ماه تأخیر افزوده می‌شود. فقط برای نمونه‌ای از محاسبه، ثبت دیرهنگامی که سه ماه تأخیر به حساب آید TL ۱۲٬۰۰۰ به‌علاوهٔ ۳ × ۱٬۰۰۰ هزینه دارد، یعنی TL ۱۵٬۰۰۰، در مقایسه با TL ۸٬۰۰۰. کسی که بدون اجازه بماند طبق ماده ۲۵(۱)(a) غیرمجاز شمرده می‌شود و جریمه‌های اقامت غیرمجاز در قانون بیگانگان و مهاجرت تعیین شده است، نه در آیین‌نامه.

قواعد غیبت

آیین‌نامه تعداد روزی را که دارندهٔ اجازهٔ کوتاه‌مدت می‌تواند بیرون از TRNC بگذراند تعیین نمی‌کند. شمارش روز در آن به ویزاها (۹۰ روز در ۱۸۰ روز) و درخواست‌های در انتظار (۶۰ روز) مربوط است. اجازه به شرایطی بستگی دارد که همچنان اعمال می‌شوند، از جمله مسکنی که برای سکونت استفاده می‌شود، و ماده ۲۳(۱)(a) اجازه می‌دهد اجازه‌ای که شرطی از آن دیگر برآورده نمی‌شود ابطال یا تمدید نشود. مسیر اقامت دائم فرق دارد زیرا قانون ۵۱/۲۰۱۵ غیبت‌ها را می‌شمارد. به این ترتیب، دارندهٔ اجازهٔ کوتاه‌مدت و دارندهٔ اقامت دائم از نظر شمارش روزهای غیبت در دو وضعیت متفاوت قرار دارند. ماده ۵(۲)(D) در هر یک از شش سال آخر حداکثر ۱۸۰ روز در خارج را مجاز می‌کند، و اگر مجموع شش سال از ۱٬۰۸۰ روز بیشتر نشود حد سالانه نادیده گرفته می‌شود (۵۴۰ روز برای مسیر سه‌ساله برای متقاضیان شصت‌ساله یا بالاتر). اجازه‌ها همچنین باید به‌دنبال هم باشند و میان آن‌ها بیش از چهل روز فاصله نباشد (ماده ۵(۱)(B))، و به همین دلیل تمدید در پنجرهٔ ۴۰ روزهٔ ماده ۲۲ اهمیت دارد.

در این نمونه دو سال از ۱۸۰ روز بیشتر است، اما مجموع شش سال ۸۸۰ روز است که در محدودهٔ ۱٬۰۸۰ قرار دارد، بنابراین حد سالانه بر پایهٔ ماده ۵(۲)(D) نادیده گرفته می‌شود. اگر مجموع ۱٬۱۰۰ بود، حد سال‌به‌سال اعمال می‌شد و سال‌های ۱ و ۴ آن را رد می‌کردند. پس از صدور اجازهٔ دائم، دارنده‌ای که آن را از راه اجازهٔ کار یا کسب‌وکار گرفته نباید در سال بیش از ۹۰ روز را در خارج بگذراند (قانون ۵۱/۲۰۱۵، ماده ۸(۴))؛ برای مسیر مبتنی بر ملک، دلایل ابطال از دست رفتن خانه یا درآمد و نبود بیمهٔ درمانی معتبر است (ماده ۸(۵)).

ابطال و رد

ماده ۲۳(۱) آیین‌نامه بیان می‌کند اجازه چه زمانی رد، ابطال یا تمدید نمی‌شود: شرط درخواست برآورده نشود یا دیگر برآورده نباشد؛ اظهار کذب یا مدرک نامعتبر ارائه شده باشد؛ اجازه خارج از هدفش به کار رفته باشد؛ فرد مشمول تصمیم اخراج یا ممنوعیت ورود باشد؛ برای اجازهٔ اقامت خانوادگی، ازدواج برای گرفتن اجازه انجام شده یا اجازهٔ حامی ابطال شده باشد؛ برای اجازهٔ دانشجویی، شواهد نشان دهد ادامهٔ تحصیل ممکن نیست؛ دارنده مورد تعقیب پلیس باشد؛ پلیس گزارش منفی داده باشد؛ یا دارنده با داشتن اجازهٔ اقامت مشغول کار دیده شده باشد. این دلایل در متن آیین‌نامه به‌صورت فهرستی آمده‌اند و هر دلیل شرایط خود را دارد. تصمیم با پیامک یا به نمایندهٔ قانونی یا وکیل ابلاغ می‌شود و مگر آنکه مهلت دیگری اعمال شود، فرد باید ظرف پنج روز از ابلاغ خارج شود (ماده ۲۳(۲)). کسی که ظرف شش ماه دوباره درخواست دهد باید نشان دهد شرایط مربوط تغییر کرده است (ماده ۲۳(۳)). برای اجازهٔ دائم، ماده ۸ قانون ۵۱/۲۰۱۵ محکومیت‌های زندان و محکومیت‌های فهرست‌شده، بیماری واگیر غیرقابل‌درمان که وزارت بهداشت مستند کرده باشد، اجازه‌ای که با اظهار کذب گرفته شده و کار ثبت‌نشده را اضافه می‌کند.

اقامت مالیاتی و عبارت شش ماه

اجازهٔ اقامت وضعیت مالیاتی در TRNC را تعیین نمی‌کند. قانون مالیات بر درآمد ۲۴/۱۹۸۲ (متن ۲۵ مه ۲۰۲۶) اشخاص حقیقی مقیم در TRNC را بر درآمد خالص آن‌ها از همهٔ منابع در داخل و خارج کشور در یک سال تقویمی مشمول مالیات می‌کند (ماده ۲(۱)). ماده ۲(۲)(b) مقرر می‌کند کسی که اقامتگاه او در TRNC است و در یک دورهٔ مالیاتی بیش از شش ماه، پیوسته یا متناوب، در آنجا زندگی می‌کند مقیم شمرده می‌شود. ماده ۲(۲)(c) مقرر می‌کند خارجی‌ای که برای مأموریتی مشخص و موقت می‌آید حتی اگر اقامتش از شش ماه بیشتر شود مقیم شمرده نمی‌شود. ماده ۳(۱) خارجی‌ها و غیرمقیمان را فقط بر درآمدی که در داخل TRNC پدید می‌آید مشمول مالیات می‌کند. قانون از شش ماه سخن می‌گوید، نه از ۱۸۳ روز، و هیچ قاعدهٔ شمارش روز ندارد. بنابراین اشاره به «قاعدهٔ ۱۸۳ روز» برای TRNC عبارت قانون مالیات بر درآمد آن نیست.

ماده ۳(۲) تعهدی می‌افزاید که به خود اقامت می‌رسد: اگر خارجی‌ها و غیرمقیمان وظایف خود را طبق قوانین مالیاتی انجام ندهند یا وثیقه‌ای را که اداره درآمد و مالیات لازم می‌داند ندهند، مراجع صالح نباید به آن‌ها اجازهٔ سکونت، کار یا انجام فعالیت‌های درآمدزا در TRNC را بدهند. رقم ۱۸۳ روز به قانون مالیات بر درآمد جمهوری قبرس ۱۱۸(I)/۲۰۰۲ تعلق دارد که تعریف فرد مقیم در آن دو شاخه دارد. شاخهٔ نخست کسی را در بر می‌گیرد که در سال مالیاتی در مجموع بیش از ۱۸۳ روز حضور داشته است. شاخهٔ دوم کسی را در بر می‌گیرد که در همان سال بیش از ۱۸۳ روز در کشور دیگری مقیم نیست و سه شرط را با هم برآورده می‌کند: دست‌کم ۶۰ روز در جمهوری، کسب‌وکار، اشتغال یا سمتی در جمهوری در هر زمان از سال، و خانهٔ دائمی در جمهوری که فرد مالک یا مستأجر آن است. برای شمارش، روز ورود روز حضور در جمهوری حساب می‌شود، روز خروج روز بیرون از آن حساب می‌شود، و ورود و خروج در یک روز یک روز حضور حساب می‌شود.

محاسبه تفاوت شکل را نشان می‌دهد. کسی که در ۱ آوریل به جمهوری قبرس می‌رسد و در ۱ اکتبر خارج می‌شود از ۱ آوریل تا ۳۰ سپتامبر شمرده می‌شود، یعنی ۱۸۳ روز، و از خط ۱۸۳ روز بالاتر نیست؛ خروج در ۲ اکتبر آن را به ۱۸۴ روز می‌رساند. در TRNC، کسی که اقامتگاهی آنجا دارد و از ۱ ژانویه تا ۳۰ ژوئن می‌ماند شش ماه می‌ماند، و اقامتی که تا ژوئیه ادامه یابد از شش ماه بیشتر می‌شود؛ قانون ماه می‌شمارد و آن را با روز تعریف نمی‌کند. اینکه فردی که در هر دو قلمرو مسکن دارد در کدام یک مقیم است را قانون همان قلمرو و هر توافق مالیات مضاعف تعیین می‌کند، نه اجازه. بنابراین پرسش اقامت مالیاتی باید همیشه با قانون مالیاتی همان کشور و نه با نوع اجازه پاسخ داده شود.

دولت‌ها عبور و ورود را چگونه توصیف می‌کنند

اجازهٔ TRNC اجازه‌ای ملی از TRNC است. کمیسیون اروپا می‌گوید قوانین اتحادیهٔ اروپا در بخشی از جزیره که دولت جمهوری قبرس در آن کنترل مؤثر ندارد، بر پایهٔ پروتکل ۱۰ سند الحاق ۲۰۰۳ تعلیق شده است و خط سبز مرز خارجی اتحادیهٔ اروپا نیست. چند دولت پیامدهای عملی را برای مسافران توصیف می‌کنند. جدول فقط آنچه هر صفحه می‌گوید را نقل می‌کند و تاریخ نمایش‌داده‌شده یا تاریخ خواندن را می‌آورد.

این گفته‌ها توصیف می‌کنند دولت‌های ثالث با عبور چگونه رفتار می‌کنند. آن‌ها اعتبار قانونی اجازه را در داخل TRNC، جایی که اداره مهاجرت آن را طبق قانون TRNC صادر می‌کند، تغییر نمی‌دهند. برای دارنده، وضعیت ترکیبی این است که اجازه حقوق اقامت و حضور قانونی در TRNC را می‌دهد و هیچ حق اقامت، کار یا رفت‌وآمد در جمهوری قبرس یا دیگر کشورهای اتحادیهٔ اروپا ایجاد نمی‌کند. اشارهٔ صفحهٔ بریتانیا به شمارش ۹۰ روز یعنی ماه‌هایی که در شمال گذرانده می‌شود به هر مدت بدون ویزایی که در جمهوری مصرف شده افزوده می‌شود. بنابراین حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی حقوقی بر پایهٔ قانون TRNC هستند که مقامات جمهوری آن‌ها را بازتاب نمی‌دهند. به همین دلیل مهم است که میان اعتبار حقوقی اجازه در TRNC و برخورد مقامات کشورهای دیگر با عبور از خط تفاوت گذاشته شود.

مقایسه با جمهوری قبرس و ترکیه

جمهوری قبرس و ترکیه اقامت مرتبط با ملک را با قوانین خود تنظیم می‌کنند. جدول مسیرهای TRNC را با اجازهٔ سرمایه‌گذار جمهوری بر پایهٔ مقررهٔ ۶(۲) آیین‌نامه‌های بیگانگان و مهاجرت آن (بازنگری چهارم، آن‌گونه که صفحهٔ اداره مهاجرت توصیف می‌کند) و با اجازهٔ کوتاه‌مدت برای مالکان ملک در قانون ۶۴۵۸ دربارهٔ بیگانگان و حمایت بین‌المللی مقایسه می‌کند، آن‌گونه که متن‌های رسمی بیان می‌کنند. مسیر جمهوری در صفحهٔ دربارهٔ اجازهٔ اقامت قبرس پوشش داده شده است.

ماده ۳۱(۱)(k) قانون ۶۴۵۸ همچنین اجازه‌های کوتاه‌مدت تا پنج سال را برای شهروندان TRNC مقرر می‌کند (ماده ۳۱(۵))، و ماده ۲۸A آیین‌نامهٔ TRNC که توافق میان دو کشور دربارهٔ تسهیلات اضافی برای شهروندان یکدیگر را اجرا می‌کند، شرط درآمدی ماده ۱۴(۲)(b)(v) را برای شهروندان ترکیه برمی‌دارد و شرط درآمدی ماده ۱۴(۲)(i) را برای آن‌ها به‌صورت داشتن درآمد کافی برای زندگی می‌خواند. این مقررات متقابل به شهروندان دو کشور مربوط‌اند و دیگران را شامل نمی‌شوند. جدول بالا تفاوت ساختار سه نظام را نشان می‌دهد: در TRNC مسیر مبتنی بر ملک با مدت پنج یا ده سال و اجازهٔ دائم ادامه می‌یابد، در جمهوری قبرس اجازه با غیبت دوساله ساقط می‌شود، و در ترکیه مدت هر بار دو سال است.

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی: جدول حقوق و تعهدات همراه با منابع

هر ردیف از جدول پایانی زیر یک منبع و یک تاریخ دارد. همهٔ ردیف‌ها در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ با متن‌های تلفیقی نام‌برده در ستون منبع مطابقت داده شده‌اند، مگر آنکه ردیف چیز دیگری بگوید. ستون آخر در هر ردیف همان ماده یا صفحه‌ای را نشان می‌دهد که حکم از آن گرفته شده است.

سوالات متداول

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی شامل چه چیزهایی است؟

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی شامل حضور قانونی برای مدت درج‌شده روی اجازه، ورود مجدد بدون ویزا تا زمانی که اجازه معتبر است، و امکان اجازهٔ اقامت خانوادگی برای همسر، فرزندان و، با شرایطی، والدین است. کار، تحصیل، رانندگی و کار بانکی را قوانین و مراجع جداگانه تنظیم می‌کنند، چنان‌که بخش‌های بالا بیان کرده‌اند. برای جزئیات هر مورد، بخش مربوط در همین راهنما همراه با ماده‌های آیین‌نامه ارائه شده است.

آیا دارندهٔ اجازه می‌تواند کار کند؟

حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی کار با اجازهٔ اقامت به‌تنهایی را شامل نمی‌شود. ماده ۸(۱) قانون اجازه‌های کار اتباع خارجی فرد خارجی بدون اجازهٔ کار را از کار کردن یا انجام فعالیت اقتصادی به نام و حساب خود منع می‌کند، و ماده ۲۳(۱)(ğ) آیین‌نامهٔ اقامت و ویزا کار کردن با داشتن فقط اجازهٔ اقامت را دلیل ابطال قرار می‌دهد. دارندگان اجازهٔ معتبر اقامت دائم طبق ماده ۵(۴) قانون دارای اجازه‌های کار و کسب‌وکار شمرده می‌شوند.

کدام اعضای خانواده را می‌توان شامل کرد؟

همسر یا شریک خارجی، فرزندان مجرد زیر ۲۵ سال و دختران مجرد در هر سن (مگر آنکه حامی اجازهٔ دانشجویی داشته باشد)، فرزند بزرگسال معلول و، با شرایطی، والدین حامی یا همسر می‌توانند برای اجازهٔ اقامت خانوادگی تا ده سال درخواست دهند که هرگز از اجازهٔ حامی فراتر نمی‌رود. در چارچوب حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی، کودکان زیر ۱۸ سالی که با والد دارای اقامت قانونی زندگی می‌کنند نیز از داشتن اجازهٔ جداگانه معاف‌اند.

آیا روس‌ها، بلاروسی‌ها و اوکراینی‌ها بدون ویزا هستند؟

صفحهٔ ویزای وزارت کشور، که در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ خوانده شد، فقط ارمنستان، نیجریه و سوریه را کشورهایی نام می‌برد که TRNC پیش از سفر برای آن‌ها ویزا اعمال می‌کند. تابعیت‌های دیگر، از جمله این سه، بسته به هدف اعلام‌شده ویزای مرزی ۳۰، ۶۰ یا ۹۰ روزه می‌گیرند (ماده ۹(۱)(a) آیین‌نامه)، بنابراین ورود با ویزایی است که در گذرگاه صادر می‌شود و نه با معافیت از ویزا.

قاعدهٔ مالیاتی دربارهٔ روزهای حضور در TRNC چیست؟

اجازه وضعیت مالیاتی را تعیین نمی‌کند. قانون مالیات بر درآمد فردی را که اقامتگاه او در TRNC است و در یک دورهٔ مالیاتی بیش از شش ماه می‌ماند مقیم می‌شمارد و مقیمان را بر درآمد جهانی مشمول مالیات می‌کند. متن از شش ماه سخن می‌گوید و نه از ۱۸۳ روز. آزمون ۱۸۳ روز به جمهوری قبرس تعلق دارد که قانون آن آزمون جداگانهٔ ۶۰ روزه هم دارد.

تمدید چه مدت طول می‌کشد و چه زمانی باید ثبت شود؟

برای حفظ حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی بدون شکاف، تمدید اجازهٔ کوتاه‌مدت ظرف ۴۰ روز از تاریخ پایان اجازهٔ فعلی ثبت می‌شود. برای اجازه‌ای که در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ پایان می‌یابد آخرین روز ۹ اوت ۲۰۲۷ است. پلیس پرونده را ظرف ۱۰ روز ارسال می‌کند، گزارش سلامت ظرف ۳۰ روز از درخواست لازم است، و دارنده تا ۶۰ روز در دوران رسیدگی به پرونده دارای حضور قانونی شمرده می‌شود.

آیا اجازه در جمهوری قبرس اعتبار دارد؟

خیر. دولت بریتانیا می‌گوید جمهوری قبرس اجازه‌های اقامت صادرشده در شمال را نمی‌پذیرد و توصیهٔ کانادا نیز همین را می‌گوید. کمیسیون اروپا می‌گوید قوانین اتحادیهٔ اروپا در شمال بر پایهٔ پروتکل ۱۰ تعلیق شده است، بنابراین حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی هیچ حق اقامت، کار یا رفت‌وآمد آزاد در اتحادیهٔ اروپا را در بر ندارد.

قواعد بیمهٔ درمانی چه چیزی را لازم می‌دانند؟

در چارچوب حقوق اجازهٔ اقامت در قبرس شمالی، آیین‌نامه از متقاضیای که طبق بیمهٔ اجتماعی پوشش عمومی ندارد حق‌بیمه بر پایهٔ قانون صندوق سلامت می‌خواهد، برای اجازهٔ اقامت خانوادگی بیمهٔ معتبری که همهٔ اعضای خانواده را پوشش دهد، و برای اجازهٔ دانشجویی بیمهٔ معتبر برای کل مدت. قانون ۵۱/۲۰۱۵ بیمهٔ درمانی معتبر را شرط اجازهٔ دائم قرار می‌دهد. مبلغ حق‌بیمه طبق قانون صندوق سلامت تعیین می‌شود و در آیین‌نامه ذکر نشده است.

آیا گواهینامهٔ رانندگی خارجی پس از صدور اجازه قابل استفاده است؟

دفتر اطلاع‌رسانی عمومی می‌گوید گواهینامهٔ خارجی گردشگر از زمان ورود ۹۰ روز معتبر است و افرادی که برای کار، تحصیل یا اقامت وارد می‌شوند باید با ارائهٔ گواهینامهٔ خود برای گواهینامهٔ TRNC درخواست دهند. شهروندان کشورهای ثالث دارای اجازه پیش از صدور گواهینامهٔ TRNC مراحل آزمون، گواهینامهٔ آموزشی و درس رانندگی را طی می‌کنند. شهروندان ترکیه با اجازه از روزی که اجازه را دریافت می‌کنند نمی‌توانند با گواهینامهٔ ترکیه رانندگی کنند.

اجازه چه زمانی ابطال می‌شود؟

ماده ۲۳ آیین‌نامه دلایل را فهرست می‌کند: شرط درخواست برآورده نشود یا دیگر برآورده نباشد، اظهار یا مدرک کذب، استفاده خارج از هدف اجازه، تصمیم اخراج یا ممنوعیت ورود، ازدواجی که برای گرفتن اجازه انجام شده، گزارش منفی پلیس، مورد تعقیب پلیس بودن، یا کار کردن با داشتن فقط اجازهٔ اقامت. دارنده باید ظرف پنج روز از ابلاغ خارج شود، مگر آنکه مهلت دیگری تعیین شده باشد، و درخواست جدید ظرف شش ماه باید تغییر شرایط را نشان دهد.

آخرین بررسی: 29 اکتبر 2026. منابع: آیین‌نامهٔ اقامت و ویزا (تلفیقی ۵ اکتبر ۲۰۲۶)؛ قانون اقامت دائم ۵۱/۲۰۱۵؛ آیین‌نامهٔ اجازه‌های کار اتباع خارجی؛ قانون اجازه‌های کار اتباع خارجی ۶۳/۲۰۰۶؛ آیین‌نامهٔ E-Vize، ۲۴ اوت ۲۰۲۶؛ قانون پول و ارز ۳۸/۱۹۹۷؛ اعلامیهٔ بانک مرکزی TRNC، ۱۰ مارس ۲۰۲۶؛ قانون مالیات بر درآمد ۲۴/۱۹۸۲؛ وزارت کشور، اطلاعات ویزا؛ اداره مهاجرت، صفحهٔ هزینه‌ها؛ دفتر اطلاع‌رسانی عمومی، زندگی در TRNC برای خارجی‌ها؛ دفتر اطلاع‌رسانی عمومی، پرسش‌های متداول؛ BRTK، ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۴؛ Hürriyet، ۲۴ اوت ۲۰۲۶؛ دولت بریتانیا، شرایط ورود به قبرس؛ دولت بریتانیا، خطرهای منطقه‌ای؛ دولت بریتانیا، سلامت؛ دولت کانادا، توصیهٔ سفر به قبرس؛ کمیسیون اروپا، مقررات خط سبز؛ قانون ترکیه ۶۴۵۸؛ اداره مهاجرت جمهوری قبرس، اجازه‌های اقامت برای سرمایه‌گذاران؛ قانون مالیات بر درآمد جمهوری قبرس ۱۱۸(I)/۲۰۰۲.